MOTOSİKLETLİ KIZ

Hayalinin peşinden mi sürüklenmeli insan,
Yoksa hayatın sürüklediği bir yere mi gitmeli?
Doğru cevaplar kalmamış ki bu eski rafta,
Hayal ancak sende gerçeğe bürünmeli.

Olsa ki bir gün,hatta yarın…
Ben köşeyi dönsem,
Küçük cicili bir çocuk gibi.
Olsa ki bir gün,hatta aynı gün…
Sen sokağımdan geçsen,
Motosikletli suçsuz bir kız…eskisi gibi.

Ellerim uzanıyor yastığımın altına,sen yoksun.
Kan ter içinde kalmış gözlerim,ağlamıyorlar.
Kan ter içinde kalmış yaralarım,kanamıyorlar.
Sanki sen yaratıldığında ben kıçıma bir şaplak yemişim
Sanki doktor beni çekip almış ebedi mezarlığımdan
Sanki annem adını fısıldamış kulağıma
Sanki tadını mıhlamışlar dudaklarıma.

Bir yanık şeker tadı…karamel akışkanlığında kalmış damağımda
Bir de senden kalan mektuplar kırık kalpler kutusunda.

Heyhat! Gene aynı yerdeyim,
Yaralı bereli uzandım bir ölünün yatağına.
Ne hayalimin peşindeyim,korkaklığımdan.
Ne hayat sürükleyebildi,huysuzluğumdan.
Son noktam bundandır…mutsuzluğumdan.