BİR ÖLÜNÜN DEFTERİNDEN

Sevmekten korkardı artık,
Kanını emerler diye.
Uzak durmaya karar vermişti,
Son kez hiç olmayan birine.

Sessiz dolanırdı caddelerde,
İnsanları izlerdi farkettirmeden,
Sorardı onlara ve kendine,
Hanginiz sadıksınız ötekine?

Nefes almaktan bıkmışken yüreği,
Boğazında hissetti koca ilmiği.
Beş senelik intiharın sonuna gelmişken,
Yirmi bir yıllık ölüm neyin nesiydi ki?

Karar vermişti artık gitme vakti geldi diye,
Sordu kendine, cesaretin var mı diye?
Ellerini soktu o koca kalbine,
Yoktu yerinde yaşam sevinci sadece.

Değer miydi bu yaşam onca hüzne?
Bir kez daha kaptırır mıydı gözlerini birine?
Nefesinde keskin bir intiharın tadı,
Dudaklarında eridi sevdiğinin adı.

Tek kelimelik bir cümleydi aslında her şeyin nedeni,
Terkedilmek acı vermez sanırken kendi,
Ne kadar derine inmişti izi ,kanını emmişti sanki,
Ve bu kez terk etme sırası ondaydı şimdi.